இரவு

இருளை அருந்தியபடி

திசையழித்து வழிந்தோடும் பால்

மிதக்கும் சில வெள்ளெறும்புகள்

தலைகீழ் வான்வெளியில்

ஓயாமல் தலைமோதும் அலைகள்

கடல் நோக்கி சென்று

மீளாத சுவடுகளை 

உற்று நோக்குகிறது இரவு

காலாதீதம்

ஒற்றைக் காலின் தடங்களை

இழுத்துக் கொண்டு 

கடல் மீளும் நுரை

அடுத்த அலைவரக்

காத்திருக்கும்

எஞ்சும் மறுகால் பதிவுகள் 

பின்வாங்கிச் செல்லும் 

வெண்விளிம்பின் குரூரம்

இயலா நடையின் அறுதடம்  

அலைகளுக்கிடையே

காலாதீதங்களில் நிற்கும்

ஒற்றைப் பாதங்களின் தவம்

கருங்குருவி

காட்டுப் பூக்கள் படர்ந்த முள்மரத்தில்
வந்தமரும் கருங்குருவி
யாரும் பாடாத கருப்பொருள்கள்
சேகரித்து சிறுகூடு நெய்கிறது
ஓடுடைத்து வெளிவரலாம்
அடைகாத்ததனைத்தும்

தவம்

தன்னிடத்தில் தனித்தே
மலர்ந்திருக்கும் தாமரைகள்
வீழ்ந்தும் எழுந்துவரும் சூரியன்
வரம்தரவே பயணம் அனைத்தும்
வரம்பெறக் காத்திருத்தலே போதும்

சாபவிமோசனம்

கடுமொழி மோனத்துக்
கனன்ற சொல்லொன்று
புடமிட்டுத் தகத்தக்க
புள்ளொன்றால் கலைந்ததவம்
புலன்மறுத்த சித்தனவன்
கல்லென்று சபித்திட்டான்
கடுஞ்சொல்லால்
தவம் இழந்தான்.
காடுறையும் காலம்
கல்லாய் உறைந்திட
கூர்முனைகள் மழுங்கிட
உருட்டியது காலநதி.
உருவமிலி உருவேறி
பூசனைக்கு வந்தமர்ந்த
யுகங்கடந்த கல்தன்னை
பூசித்த முனிவனின்
யாசித்த கரங்களில்
கல்உறையும் புள்தருமோ
சாபவிமோசனம்

அலைபிழைத்த கிளிஞ்சல்கள்

இந்த நொடி -
இவ்விடத்தில் இருக்கிறேன் நான்.
இந்த நொடி -
அந்த நொடி இறந்தகாலம்
இந்த நொடி -
அவ்விடம் புவிநகர்ந்து போக
இந்த நொடி -
அந்த நான் இருக்கிறேனா!!

கடந்துபோன
காலம் அது இறந்த காலம்
தொடர்ந்து வரும்
நான் இங்கே என்னஆனேன்
இறந்திறந்து பிறக்கிறது
கணங்கள் தோறும்
முதலுமிலி முற்றுமிலி
முடிவிலி என்பார்

மாலை முதல்
இரவு வரை பறந்ததாலே
நித்தியக் கனவுறுமோ
ஈசல் கூட்டம்
நேற்று முதல்
இன்றுவரை பார்த்ததாலே
நாளைவரை நம்புகிறோம்
நமதே என்று

இலையுதிர மனமதிர..

ஏதோ நினைவுகளில்

மரத்தின் பெருமூச்சு
சருகாய் உதிர்கிறது

கண்ணீரோடு எழுந்து சென்ற
யாரோ ஒருவனுக்கு
ஆறுதல் சொல்ல

முகவரி சுமந்த முதிர்இலைகள்
மெல்லப் புரள்கின்றன
அவன் காலடித் தடம்தேடி..

துரத்திப் பிடிப்பவை என்றுமே
தொலைந்த இடம்தாண்டி
வெகுதொலைவு சென்றிருக்கும்

அடுத்த கவலைக்கு அவசரமாய் அவன்நடக்க
மிதித்த காலடியில்
நொறுங்குகிறது சருகு

இன்னொரு பெருமூச்சை
உதிர்க்கிறது மரம்